„Jeśli zapomnę o nich, Ty Boże na niebie, zapomnij o mnie”

A. Mickiewicz

Dziesiąty  Luty

Pamiętna data – Znów nie będę spała,

Bo się nie godzi, bym nie pamiętała

Dnia, w którym kolby w drzwi załomotały

I bez wyroku na zsyłkę skazały.

Na poniewierkę i na los tułaczy,

Gdzie serce ściskał, niemy krzyk rozpaczy.

Jak mam zapomnieć?

Obskurne, zimne, bydlęce wagony,

W których ściśnięty stał tłum przerażony.

I ten kół stukot po szynach miarowy,

Kołatał w uszach jak marsz pogrzebowy.

Nieludzka podróż, do nieludzkiej ziemi,

Zadana łapą wrażej epidemii.

Jak mam zapomnieć?

Nędzne ziemianki, zamarznięte ciała,

Wicher wyjący, jak hiena zgłodniała.

Wszy, karaluchy, pluskwy i komary,

Głód i cierpienie, katorga bez miary.

Bezkresną pustkę, gorzkie łzy sieroce,

Przy konających nieprzespane noce.

Jak mam zapomnieć?

„Serdeczna Matko! Do Ciebie wołamy!

Zlituj się , zlituj, niech się nie tułamy”

Tak śpiewaliśmy na każdym pogrzebie,

A co dzień gasła czyjaś gwiazda w niebie.

Tylko nadzieja zgasić się nie dała,

Tym, co wciąż trwali siły dodawała.

Dziesiąty Luty!

Lat siedemdziesiąt dziś już upłynęło,

Od czasu, kiedy tamto się zaczęło,

Od bezsilności i od zniewolenia.

Czy ta tragedia jest do wybaczenia?

Serce wybaczy, pamięć nie zapomni

Tych, co zginęli i tych, co niezłomni.

Dziesiąty Luty!

Lat siedemdziesiąt, a pamięć pamięta

Baty i cięgi, okowy i pęta.

Słów Mickiewicza użyć tu przystoi,

-„Gdy śmierć męczeńska, to czas ran nie goi,

A jak ich moja pamięć już pogrzebie,

Zapomnij o mnie, Ty Boże na niebie”.

Toronto. 10. 02.2010r.   Wanda Bogusz

( Sybirakom w 70-tą Rocznicę pierwszych wywózek na Wschód)